22-04-2012
24/04/12
Miña tenda despois da cea
A miña tenda despois da cea, tras unha fría e intensa nevarada.
22-04-2012
22-04-2012
Descendendo de C3 a C2
Descendendo en solitario dende o C3, ao fondo o cumio, que terá que esperar para outra ocasión.
20-04-2012
20-04-2012
C3
No C3 as tendas están xunto a unha greta que fai as veces de cortapaso ás posibles avalanchas que veñan de arriba.
19-04-2012
19-04-2012
Ruta ao C3
Ruta ao C3, pódende distinguir varios compañeiros na ruta que vai pola esquerda do ancho corredor, ou val pequeno. Inda non están na base os catro compañeiros aos que despois pillaría a avalancha nese sitio.
18-04-2012
18-04-2012
Correndo ao depósito
O día antes de subir para o primeiro intento de cumio, fun correr ata o depósito de material que está no glaciar. Alí alcancei aos mexicanos que saíran unha hora antes do CB.
Autora: Badía Bonilla
15-04-2012
Autora: Badía Bonilla15-04-2012
23/04/12
E descubrimos o ANNAPURNA
Xa estou de novo no CB, o cumio terá que esperar. O Annapurna mostrounos todo o seu poder, o por que da súa fama, as tremendas e devastadoras avalanchas. Cheguei ao C3 (6.400 m), e esta é a historia do primeiro intento:
Decidimos intentar cumio porque a méteo era favorable; a priori, logo houbo moitos cambios con nevaradas e ventos importantes.
Decidimos intentar cumio porque a méteo era favorable; a priori, logo houbo moitos cambios con nevaradas e ventos importantes.
Partín do CB o día 17 sobre as 9 da mañá; fun o último en facelo, como é habitual. Cheguei ao C1 tras 3h45´, parei uns 25 minutos a comer algo e seguín subindo. Tres horas despois estaba no C2. Total 7 horas e 10 minutos, o que non está mal tendo en conta que levaba unha mochila duns 18 quilos. Cheguei moi canso e nevando. O desnivel superado foi de 1.300 metros. A avantaxe é que tiña montada a miña tenda e estaba en perfecto estado, acomodeime nela, só tiña que facer auga e comer ben. Pero pasei mala noite, apenas conseguín durmir. Tiña previsto madrugar para afrontar cedo o ascenso polo difícil tramo ao C3, pero non fun capaz. Nevou bastante, máis do previsto, o cal era preocupante.
Ás 8.45 horas iniciei o ascenso. Non fun o último por unha vez, Richard inda estaba preparando as súas cousas. Ademais Tunç, Guntis e o seu sherpa decidiron non subir ese día porque eramos demasiados para estar no mesmo tramo, o que facía a ascensión máis perigosa. Sobre as dez, a 5.800 m, tiña á vista a ruta completa ata o C3. Podíanse distinguir perfectamente uns 15 compañeiros nunha liña bastante vertical e difícil a pesares de estar equipada a ruta con corda fixa. A maioría do percorrido é sobre xeo (ás veces cuberto dunha inestable capa de neve), e tramos mixtos con rocha, todo esixe moita atención, forza e resistencia. Outras catro persoas estaban na parte baixa, no punto máis perigoso, ao fondo do cono que forma un ancho corredor que se supera subindo pola súa esquerda, pero no que se entra pola dereita, é dicir, hai que facer unha perigosa travesía de 20 minutos moi exposta ás avalanchas.
E sucedeu. Ás 10.10 h houbo un gran estoupido. Nese momento eu estaba gravando en vídeo a ascensión dos compañeiros, unha gran avalancha ia directamente coller a eses catro, aos que me precedían. Foron uns angustiosos segundos… a cousa pintaba de traxedia. E colleunos. Pensei no peor, foi terrorífico. Cando o branco po foi pousando, puiden ver que os catro estaban no mesmo sitio (eran a parella de mexicanos e os seus dous sherpas. Salváronse porque estaban unidos á corda fixa e aguantaron. Respirei aliviado, menudo susto! Téñoo todo gravado, é im-pre-sio-nan-te.
Despois desto estiven máis de media hora parado, pensando se seguir (e meterme na boca do lobo) ou dar a volta. Nestas chegou Richard con paso firme e adiante, claro que el non vira o que eu. Saín tras el 5 minutos despois, mirando máis para a montaña que por onde pisaba, a pesares das gretas. Avanzaba sentíndome como un paxariño, co corazón nun puño, intentando non ser presa do zarpazo dun depredador, no meu caso, dunha nova avalancha.
A ruta pola que subimos ao C3 é a “alemana”, considérase menos perigosa que a francesa. Imaxinádevos cómo será a francesa.
Fun subindo con similar peso na mochila que o día anterior, levaba un ritmo baixo pero constante. A ruta non é doada e non tiña intención de pegarme aos compañeiros que ían por diante, o que consideraba moi perigoso. A previsión meteorolóxica era de posibilidade de algo de neve pola tarde. Sobre ás dúas da tarde comezou a nevar; primeiro frouxo, logo con intensidade… foron máis de 8 horas de nevarada sen parar! A montaña acumulou moita neve, cada vez era máis difícil subir, a pegada perdíase… as pisadas esvaraban… Sobre as cinco da tarde atopei un sitio para a miña sinxela tenda dunha soa tea, unha pequena repisa a 6.330 m. Sabía que estaba cerca dos meus compañeiros no C3, pero estaba diante dun vertical muro de xeo (un serac) e nevaba moi forte, acampei. Que noite! Ás nove, de súpeto, comezou a soprar un intenso vento. A tenda levantábase e estaba a menos dun metro dun precipicio, tiven que deitarme contra o lateral no que azoutaba o vento para evitar saír voando. A loita durou 3 interminables horas para resistir un vento duns 80 km/h con refachos de 100. Non as tiña todas comigo. En cada empurrón parecía que estaba a piques de despegar, confeso que sentín medo. Sobre as dúas da madrugada a cousa estaba relativamente en calma, conseguín cociñar e cear ben. Pasou o segundo susto do día. A temperatura dentro da tenda foi de -13ºC.
Mentres, no C3 a noite tamén foi movida, nada máis poñerse o sol, sobre as 7 da tarde, unha avalancha destrozou a tenda da parella de iranianos, con eles dentro. Cando os demais do grupo saíron no seu auxilio, unha segunda avalancha alcanzou outras tendas. No medio da confusión e o pánico, recolleron todo o que puideron e trasladaron as tendas a un lugar supostamente máis seguro, ao carón dunha greta que faría as veces de cortapaso doutra posible avalancha. Durmiron amoreados nas tendas e sacos que quedaron dispoñibles, o que foi unha “avantaxe”. Cando chegou o violento vento que eu sufrira uns metros máis abaixo, eles ao estar moitos en cada tenda sabían que non ían saír voando.
Pola mañá (día 19) tiña decidido subir ata o C3 e pasar unha segunda noite para mellorar a aclimatación, o cumio tería que esperar, foran dúas noites moi duras. Cando tiña todo recollido comezaron a baixar os compañeiros do C3, todos decidirán non seguir subindo. A maioría querían chegar ese día ao CB. Superei en menos de media hora os 70 metros que me separaban do C3. Alí estaban 4 compañeiros que decidiran tamén quedar unha segunda noite. Richard, que baixaba ao CB ofreceume a súa tenda, non había sitio para poñer a miña. A posición do campamento era moi precaria. Pasei o día na tenda, non había onde ir, salvo subir, pero ningún estabamos con ánimo e a previsión da méteo para o día 21 non era boa. O cumio imposible. A temperatura esa noite na tenda foi de -15ºC. Por riba noso (non sabiamos a que altura) estaban os que ían intentar cumio ao día seguinte (os que apuntaran ao día 19, que levaban un día de atraso. Eran dous grupos, un de 3 alpinistas (a brasileira e os dous chineses) con 5 sherpas e outro de 2 hindús con 3 sherpas, todos con osíxeno. Os compañeiros que baixaron ese día ao CB sufriron unha enorme avalancha preto do C1 sen consecuencias (un lugar considerado seguro), pero era a terceira avalancha que collía á xente en pouco máis de 24 horas, demasiados sustos! Os nervios están a flor de pel, as avalanchas caen por todas partes, día e noite, en calquera momento, en calquera sitio.
O día 20 baixamos os cinco do C3. Eu preferín baixar só, tranquilamente e facendo fotos, o día era magnífico. Saín hora e media logo dos outros catro (Farah, Azim, Oscar e Don), sobre as 9.20 horas. En dúas horas estaba no C2, onde comín algo e reorganicei as miñas cousas. Seguín baixando ata o CB, sen apenas parar no C1, onde non teño nada. Cheguei sobre as cinco da tarde, sen contratempos. Mentres, algúns dos que foron cara arriba chegaron ao cumio, e ao CB chegaran 5 húngaros, que con outras tantas tenda ocuparon o meu xardín (o amplo espazo que tiñamos entre tendas). Ás 7 foi a cea (hora habitual) e pronto a durmir, non sen antes ter unha sobremesa contando as impresións de cada un sobre o acontecido na montaña.
O día 21 tocaba ducha, que gozada. Logo un grupo fomos de visita ao campamento de Carlos Soria, intercambiamos historias persoais da experiencia vivida no primeiro intento de cumio. Por certo que onde podedes ter moita información do que acontece no Annapurna é na web de Carlos Soria, moi potente e onde soben vídeos case a diario.
Hoxe amenceu un fermoso día que durou toda a mañá, con calor, pero a tarde foi todo o contrario, nevou copiosamente e a temperatura baixou espectacularmente. Pasou un aguia, e hai un rato avistamos unha cabra salvaxe, pero bastante lonxe. Foron as novidades do día, a parte da chegada dos que baixaron do cumio o do seu intento.
Agora toca descansar uns días, estudar as previsións da méteo e esperar unha nova oportunidade para intentar chegar ao máis alto. O primeiro intento foi toda unha experiencia. A montaña mostrou todo o seu rigor, a súa forza. Nós tamén iremos de novo ao seu encontro, con respecto e admiración, superando dúbidas e medos. Volveremos para gozar dunha nova experiencia, coa mesma ilusión que a primeira vez e, se cabe, co máis ganas. Isto é o Annapurna!
Que marabilla!. Teño a satisfacción de contemplar a natureza no seu estado máis puro, salvaxe, sentirme parte dela e vivir unha gran aventura. Pero isto tamén é una loita, non contra a montaña, senón contra os nosos medos; unha busca dos nosos límites, o afán de superación, o valor, o compromiso, a entrega. E teño claro que o que se consigue con esforzo, sempre é máis pracenteiro.
Esta é a relación de novos remitentes dos sms que me teñen chegado ao meu teléfono satélite: Abel, Miguel cartea, Marisa, Xulio, Mariano, Stefano, Helga, Pichu Ortega, Agus, Victor Impar, Iago celtas, Francoise, Lalo (Musguero), Chema Blanco, Fernando Huelin, Carol, Jotxelis, Portabales, Cristal, Miguel Ángel. Grazas a todos.
Unha sentida aperta
Sechu, dende o CB do Annapurna.
Domingo, 22 de abril 2012, 18.45 h de Nepal.
17/04/12
16/04/12
Imos aló! 1º intento serio de cumio
Rematou a espera. Onte intercambiamos a información dos distintos partes meteorolóxicos que recibimos algúns dos que estamos aquí. Todos decidimos intentalo xa, parece ser que temos unha breve ventá de bo tempo e condicións aceptables para intentar cumio entre os días 19 e 21 de abril. Algúns xa marcharon esta mesma mañá, son os que apuntan ao día 19. Eu apunto ao día 20, e mañá parto directamente ao C2.
De como me atope no C3 dependerán moito as miñas opcións de cumio. Farei a ascensión pola miña conta, é dicir, en principio sen compañeiro, logo xa se verá; o que non quere dicir que vaia estar só. Somos uns 15 alpinistas e outros tantos sherpas os que estaremos nos próximos días intentando chegar ao cumio e facer realidade os nosos soños. No intento poño toda a miña ilusión. Ilusión, non obsesión; se non vai desta, xa o intentarei outro día, outro ano, ou cando sexa.
O título desta entrada é porque levamos aquí 20 días, e considérase necesario, ou cando menos recomendable, 3 semanas de aclimatación para intentar un oitomil desta altura (baixo). O intento anterior por parte dalgúns compañeiros non o consideramos “serio”, inda que foran con osíxeno.
Esta mañá fun correr hora e media, atopeime ben.
Agora acabo de enviar novas fotos con máis calidade que as anteriores e incluso envío algunhas das anteriores con máis calidade para que Pedro as substitúa. Seguen sendo arquivos pequenos, pero penso que agora veranse mellor. Levo cerca de tres horas para enviar unhas poucas fotos, o digo para que vos fagades unha idea das dificultades, por non falar do seu custe.
O próximo comunicado enviareino ao regreso do intento de cumio. Mañá parto cedo.
Unha forte aperta
Sechu, dende o CB do Annapurna.
Luns, 16 de abril 2012, 15.45 h de Nepal.
Campo Base, paseos, fotos, comer e descansar
Levo unha semana no CB. A méteo non é favorable para subir. O pasado venres 13, tivemos unha forte tormenta, con impresionantes lóstregos. Esa noite sorprendéronnos cunha cea especial e torta; era o fin de ano nepalí, o día 14 comezaba o seu novo ano “2069”, sen dúbida será un bo ano, cando menos o número promete.
O sábado foi un día malo, nevou case todo o día. Hoxe domingo amenceu moi cuberto e segue así. Esperamos unha melloría do tempo a comezo desta vindeira semana, pero inda haberá que esperar algún día para subir, a ruta estará moi cargada de neve e as avalanchas son constantes. Espero que a miña tenda no C2 siga en pé e no seu sitio.
Pasamos os días no CB comendo e descansando, charlando, lendo. Tamén fago algún paseo polas mañás, inda que non hai moitos sitios onde ir. Onte fun aos lagos que están a menos dunha hora e 150 metros por baixo da nosa cota. Tamén fago fotos a algúns dos paxaros que están por aquí, sobre todo a unha especie de chovas picoamarelo (moi abundantes, rapiñan os desperdicios das nosas comidas) e a uns paxariños que aparecen de cando en vez, similares aos nosos fermosos paporrubios. Tras unha das tormentas do serán quedou un ceo espectacular, aproveitei para tomar unas boas fotos.
Non hai moito máis que facer, teño ganas de subir, atópome moi ben. O único que me preocupa, ademais da tenda do C2, é que non cheguei inda nin aos 6000 metros e a aclimatación dubido que sexa a suficiente para intentar cumio nos próximos días, pero a idea da maioría e pasar só unha vez polo difícil e perigoso tramo do C2 ao C3. Haberá que intentalo deste xeito, o que aguante ben, o que non terá que baixar e intentalo máis adiante ou renunciar.
Dentro dun rato irei ata o campamento de Carlos Soria, de visita. Agora está nevando, esperarei que pare un pouco.
Conseguín enviar algunhas fotos, pero de moi baixa calidade, xa que a conexión a internet da que dispoño non é boa. O meu ordenador estaba preparado para enviar fotos de máis calidade, pero… agora fago o que podo, pero intentarei facelo mellor, a pesares das dificultades.
Esta é a relación de remitentes dos sms que me teñen chegado ao meu teléfono satélite: Sonia, Rosiña, Roi, Bran, Rosa, Alex, Lalo, Rocío, Jose, Namo, Lourdes, Musgo, Juan (Meteogalicia), Isa (FGM), B&B, Manu, Carola, Pedro, Penélope, Tere, Antonio Caldelas, Noa, José Mª Díaz, Federico, Fernando Fer, Jorge Barreiro, Nerea, Jony, Loli e J. Ramón, Tito, Jaime, Jaco e Oli, David Musgo, Antonio Baamonde, Beni e Ricardo, Carlos chistes, Asemblea Celtas. Espero non esquecer a ninguén, pero se non está nesta listaxe o máis probable é que non me chegara a súa mensaxe. Moitísimas grazas a quen se lembra de min de cando en vez, especialmente a todos os que me fan chegar o seu apoio e ánimo a través dos sms ou comentarios no meu blog.
E falando de agradecementos non quero deixar pasar a ocasión para dicir que se estou neste magnífico lugar é grazas aos múltiples apoios e colaboracións de amigos, compañeiros, entidades, empresas e institucións. Os apoios non particulares son os que corresponden aos logos da marxe esquerda deste blog.
Grazas a todos.
Unha aperta
Sechu, dende o CB do Annapurna.
Domingo, 15 de abril 2012, 16.50 h de Nepal.
14/04/12
Candidatos ao cumio
10-04-2012De esquerda a dereita:
Valdemar (Brasil), Farah (Irán), Mauricio e Badía (México), Don (Canada), Carlos Soria (Madrid), Rosa (Asturias), Tunc (Turquía), Sechu (Galicia), Tente (Palencia), Azim (Irán), Guntis (Suiza), Richard (Perú)
12/04/12
Campo 2
Estou no CB, pero xa teño montado o C2 (5.500 m). Como estaba previsto o 5 de abril saín do CB. Non acordei con ninguén compartir os campos de altura, xa que a experiencia no C1 non foi boa, algo do que falarei noutra ocasión. Teño que dicir que Don, o canadense, é un excelente compañeiro.
Polo tanto partín só, cunha mochila de 25 kg. Pasei a primeira noite no C1 a onde cheguei tras 5 horas 40 minutos, bastante canso pois tiven neve e vento de cara na última hora e media, ademais con tormenta eléctrica. Neste día chegaran antes tamén a este campo Rosa Fernández co seu sherpa, ademais de Cleo, a brasileira, Jef, un dos chineses, e varios dos seus numerosos sherpas. O grupo de Carlos Soria tamén estaba ao completo nese campo.
Ao día seguinte, despois de recoller todo o que tiña no C1 (uns cinco quilos de material), partín cara o C2, tardei 5 horas e cuarto. Os 30 quilos na mochila se fixeron notar. Tiven que montar a tenda baixo unha nevarada, antes ofrecéranme té e galletas Carlos Soria e Tente Lagunilla que chegaran horas antes cos seus sherpas, o resto do seu grupo baixou ao CB. Logo de montar a miña tenda tamén fun visitar a Rosa que estaba co seu sherpa, quen tamén me ofreceu té. Pero pronto me establecín na miña tenda, estaba moi canso, quería organizar as miñas cousas e deitarme cedo. Máis tarde tamén chegou o segundo chinese, Yan, co seu sherpa. Cleo, Jef e Yan estaban no C2 para xa intentar cumio, con 5 sherpas, e todo o grupo con botellas de osíxeno. Pareceunos una tolería, pois ninguén está inda suficientemente aclimatado.
O día 7, un numeroso grupo de sherpas (9) intentou abrir a ruta ao C3, pero só conseguiron completar a metade, e regresaron, estaba moi difícil e perigoso. Rosa, Carlos, Tente e máis eu tamén comezamos a ruta, subimos ata os 5.850 metros, pero non continuamos pola perigosidade do terreo. Despois, xa no C2, os catro compartimos unhas tapas do país: xamón, cecina, salchichón, queixos… Algúns dos nosos compañeiros chegaron esa tarde a este campo, tamén nevando. Levamos moitos días coa mesma tónica, mañás boas de ceo despexado e tardes cubertas con neve, uns días máis que outros. As predicións que me envía Meteogalicia estanse a cumprir. A temperatura nocturna no interior da miña tenda foi de -10º C.
Ao día seguinte os catro marchamos cara o CB, Rosa, Carlos e Tente saíron antes cos seus sherpas. Cheguei ao CB a tempo para comer. Estaba contento por deixar montado o C2 e coa maioría das cousas que necesitarei para seguir subindo. A partir de agora levarei menos peso e polo tanto irei máis rápido.
Mentres, o grupo que intentaba cumio estaba atascado e tivo que montar o C3 por baixo do previsto. Ao día seguinte tiveron que renunciar a seguir subindo e iniciar o regreso ao CB.
O día 9 chegou un novo membro ao grupo, o peruano Richard. Tamén chegaron 2 hindús noutra expedición. Hoxe xa estamos case todos no CB, temos que esperar que a méteo sexa favorable, os próximos días dan moito vento en altura.
O meu grupo no CB o completan Guntis (Suiza), Tuns (Turquía), Fara e Asim (Irán), Badía e Mauricio (México). A convivencia no CB e moi boa con todos, e xa aprendín distintos saúdos dos seus respectivos idiomas. O meu inglés e bastante limitado, e bromean chamándome “teacher”, o pasamos moi ben.
Guntis, que fala moitos idiomas, é moi simpático e dedicoume unha frase: “Secho hecho, directo al techo”, que quere dicir que cando estea preparado irei directo ao cumio.
Onte, día 10, fomos de visita ao Campo Base de Carlos Soria, estábamos invitados a probar cervexa caseira que fixeron eles mesmos. Estivemos menos dunha hora pero fixemos una chea de fotos. Gustaríame enviar algunha deste día e dos anteriores, pero é difícil.
Hoxe está sendo un dos peores días, agora mesmo está nevando e con vento forte no CB, arriba ten pinta de estar horrible.
Mañá irei dar un paseo e pode que ao día seguinte suba, non sei ata onde, o caso e facer algo e non estar demasiado tempo parado. Todos as expedicións teñen aos seus membros no CB, sherpas incluídos.
Estanme a chegar bastantes sms ao meu teléfono satélite enviados por internet dende o meu blog. Grazas a todos polos ánimos e interese. Na vindeira entrada publicarei o nome dos remitentes para que saibades que os recibo, xa que non vos podo contestar. Tamén o meu agradecemento aos que deixades comentarios no blog.
Unha aperta
Sechu, dende o CB do Annapurna.
Mércores, 11 de abril 2012, 17.45 h de Nepal.
Polo tanto partín só, cunha mochila de 25 kg. Pasei a primeira noite no C1 a onde cheguei tras 5 horas 40 minutos, bastante canso pois tiven neve e vento de cara na última hora e media, ademais con tormenta eléctrica. Neste día chegaran antes tamén a este campo Rosa Fernández co seu sherpa, ademais de Cleo, a brasileira, Jef, un dos chineses, e varios dos seus numerosos sherpas. O grupo de Carlos Soria tamén estaba ao completo nese campo.
Ao día seguinte, despois de recoller todo o que tiña no C1 (uns cinco quilos de material), partín cara o C2, tardei 5 horas e cuarto. Os 30 quilos na mochila se fixeron notar. Tiven que montar a tenda baixo unha nevarada, antes ofrecéranme té e galletas Carlos Soria e Tente Lagunilla que chegaran horas antes cos seus sherpas, o resto do seu grupo baixou ao CB. Logo de montar a miña tenda tamén fun visitar a Rosa que estaba co seu sherpa, quen tamén me ofreceu té. Pero pronto me establecín na miña tenda, estaba moi canso, quería organizar as miñas cousas e deitarme cedo. Máis tarde tamén chegou o segundo chinese, Yan, co seu sherpa. Cleo, Jef e Yan estaban no C2 para xa intentar cumio, con 5 sherpas, e todo o grupo con botellas de osíxeno. Pareceunos una tolería, pois ninguén está inda suficientemente aclimatado.
O día 7, un numeroso grupo de sherpas (9) intentou abrir a ruta ao C3, pero só conseguiron completar a metade, e regresaron, estaba moi difícil e perigoso. Rosa, Carlos, Tente e máis eu tamén comezamos a ruta, subimos ata os 5.850 metros, pero non continuamos pola perigosidade do terreo. Despois, xa no C2, os catro compartimos unhas tapas do país: xamón, cecina, salchichón, queixos… Algúns dos nosos compañeiros chegaron esa tarde a este campo, tamén nevando. Levamos moitos días coa mesma tónica, mañás boas de ceo despexado e tardes cubertas con neve, uns días máis que outros. As predicións que me envía Meteogalicia estanse a cumprir. A temperatura nocturna no interior da miña tenda foi de -10º C.
Ao día seguinte os catro marchamos cara o CB, Rosa, Carlos e Tente saíron antes cos seus sherpas. Cheguei ao CB a tempo para comer. Estaba contento por deixar montado o C2 e coa maioría das cousas que necesitarei para seguir subindo. A partir de agora levarei menos peso e polo tanto irei máis rápido.
Mentres, o grupo que intentaba cumio estaba atascado e tivo que montar o C3 por baixo do previsto. Ao día seguinte tiveron que renunciar a seguir subindo e iniciar o regreso ao CB.
O día 9 chegou un novo membro ao grupo, o peruano Richard. Tamén chegaron 2 hindús noutra expedición. Hoxe xa estamos case todos no CB, temos que esperar que a méteo sexa favorable, os próximos días dan moito vento en altura.
O meu grupo no CB o completan Guntis (Suiza), Tuns (Turquía), Fara e Asim (Irán), Badía e Mauricio (México). A convivencia no CB e moi boa con todos, e xa aprendín distintos saúdos dos seus respectivos idiomas. O meu inglés e bastante limitado, e bromean chamándome “teacher”, o pasamos moi ben.
Guntis, que fala moitos idiomas, é moi simpático e dedicoume unha frase: “Secho hecho, directo al techo”, que quere dicir que cando estea preparado irei directo ao cumio.
Onte, día 10, fomos de visita ao Campo Base de Carlos Soria, estábamos invitados a probar cervexa caseira que fixeron eles mesmos. Estivemos menos dunha hora pero fixemos una chea de fotos. Gustaríame enviar algunha deste día e dos anteriores, pero é difícil.
Hoxe está sendo un dos peores días, agora mesmo está nevando e con vento forte no CB, arriba ten pinta de estar horrible.
Mañá irei dar un paseo e pode que ao día seguinte suba, non sei ata onde, o caso e facer algo e non estar demasiado tempo parado. Todos as expedicións teñen aos seus membros no CB, sherpas incluídos.
Estanme a chegar bastantes sms ao meu teléfono satélite enviados por internet dende o meu blog. Grazas a todos polos ánimos e interese. Na vindeira entrada publicarei o nome dos remitentes para que saibades que os recibo, xa que non vos podo contestar. Tamén o meu agradecemento aos que deixades comentarios no blog.
Unha aperta
Sechu, dende o CB do Annapurna.
Mércores, 11 de abril 2012, 17.45 h de Nepal.
04/04/12
Campo Base do Annapurna
Ola. Teño o ordenador avariado dende que cheguei ao CB. Para poder escribir dependo da xenerosidade dos compañeiros que teñen portátil, que son poucos e con problemas para cargar a batería dos equipos. Fixen varios intentos de reparar o meu ordenador, coa axuda de distintas persoas que saben máis ca min, pero segue morto; xa renunciei a que funcione durante a expedición. Foi moito esforzo configurar o equipo para poder escribir, preparar as fotos e publicar no meu blog; esforzo inútil, pero son cousas que pasan e inda que molesto, teño a moral alta. O máis importante é estar aquí, neste fantástico e mítico lugar, o Annapurna. Non poderei contar con asiduidade o que vaia acontecendo, pero intentarei enviar de cando en vez algunha nova para que a publique Pedro no meu blog.
Cheguei, moi ao meu pesar, en helicóptero ao CB, como todos. Convencéronme do perigo da ruta, sobre todo para un único montañeiro, xa que os ríos van con moita auga e dixéronme que fan falta cinco persoas para montar unha corda que axude a cruzalos.
Polo tanto, tras só 4 días dende a saída de Vigo, a nivel do mar, estaba no CB a 4.190 m. Sentín moito non facer o tréking, e sobre todo non poder aclimatar noutro sitio, pero as circunstancias mandan. O día de chegada foi para acomodar todo o material, esa mesma mañá tamén chegaron os meus bidóns, tras un gran esforzo da axencia que organiza a expedición, toda una odisea cun bo final.
Ao día seguinte fun ata o campamento de Carlos Soria que acababa de chegar co seu grupo, para saudar a todos. Logo fun dar un paseo ata un glaciar, cheguei aos 4.600 metros, para ir aclimatando. Estes primeiros días tiven lixeira dor de cabeza.
O terceiro día da nosa chegada xa fomos ata o C1 (5.050 m) e custoume chegar, ía bastante cargado xa que eu non teño sherpa. Pasei unha primeira noite bastante ben, polo que ao espertar saín cara o C2 (5.508 m) e a pesares da dor de cabeza cheguei ata el e tras 20 minutos de descanso regresei ao C1 onde pasei una segunda noite, tamén boa. Neste C1 compartín tenda con Óskar Cadiach e o canadense Don Bowie.
O 2 de abril, foi día de descanso. Onte antes de comer fun correr unha hora, tamén realizamos distintos intentos de enviar algún correo empregando o meu teléfono e o ordenador dos mexicanos, pero sen éxito, foi cando empecei a escribir esta entrada para o meu blog. Pero esta mañá seguimos a intentar enviar algo e siiiiiiii, conseguímolo!
Mañá teño previsto subir a durmir ao C1 e ao día seguinte ao C2, levarei bastante peso para establecer nese C2 unha especie de “cabeza de ponte” entre o CB e o cumio. Dende o C2 pode que intente alcanzar o C3, o tramo da ruta máis temido por todos.
Unha aperta
Sechu, dende o CB do Annapurna.
Mércores, 4 de abril 2012, 11.05 h de Nepal.
FOTO: Día da Puja, o lama ponme o Kata
Cheguei, moi ao meu pesar, en helicóptero ao CB, como todos. Convencéronme do perigo da ruta, sobre todo para un único montañeiro, xa que os ríos van con moita auga e dixéronme que fan falta cinco persoas para montar unha corda que axude a cruzalos.
Polo tanto, tras só 4 días dende a saída de Vigo, a nivel do mar, estaba no CB a 4.190 m. Sentín moito non facer o tréking, e sobre todo non poder aclimatar noutro sitio, pero as circunstancias mandan. O día de chegada foi para acomodar todo o material, esa mesma mañá tamén chegaron os meus bidóns, tras un gran esforzo da axencia que organiza a expedición, toda una odisea cun bo final.
Ao día seguinte fun ata o campamento de Carlos Soria que acababa de chegar co seu grupo, para saudar a todos. Logo fun dar un paseo ata un glaciar, cheguei aos 4.600 metros, para ir aclimatando. Estes primeiros días tiven lixeira dor de cabeza.
O terceiro día da nosa chegada xa fomos ata o C1 (5.050 m) e custoume chegar, ía bastante cargado xa que eu non teño sherpa. Pasei unha primeira noite bastante ben, polo que ao espertar saín cara o C2 (5.508 m) e a pesares da dor de cabeza cheguei ata el e tras 20 minutos de descanso regresei ao C1 onde pasei una segunda noite, tamén boa. Neste C1 compartín tenda con Óskar Cadiach e o canadense Don Bowie.
O 2 de abril, foi día de descanso. Onte antes de comer fun correr unha hora, tamén realizamos distintos intentos de enviar algún correo empregando o meu teléfono e o ordenador dos mexicanos, pero sen éxito, foi cando empecei a escribir esta entrada para o meu blog. Pero esta mañá seguimos a intentar enviar algo e siiiiiiii, conseguímolo!
Mañá teño previsto subir a durmir ao C1 e ao día seguinte ao C2, levarei bastante peso para establecer nese C2 unha especie de “cabeza de ponte” entre o CB e o cumio. Dende o C2 pode que intente alcanzar o C3, o tramo da ruta máis temido por todos.
Unha aperta
Sechu, dende o CB do Annapurna.
Mércores, 4 de abril 2012, 11.05 h de Nepal.
01/04/12
Xa no Campo Base
Levo uns días sen actualizar o blog porque o meu ordenador estragouse. Parece que estarei sen él ata o final da expedición polo que terei que utilizar algún ordenador que me deixen e, mentres tanto, as actualizacións serán algo menos frecuentes do que me gostaría. Aparte deste contratempo, os bidóns chegaron sen problema, polo que o resto do material xa está comigo.
Xa levo varios días no Campo Base, a comida e moi boa e a relación coa xente excelente. Polo dagora pasei xa dous días no Campo 1 e subín ó Campo 2, aunque non fixen noite alí, baixando no mesmo día.
Parece que a predicción meteorolóxica é de nevadas para os próximos tres días, polo que non creo que poida volver acceder a ningún dos campos e adicareime a encher o bandullo, coller forzas e coñecer un pouco millor á xente coa que terei que facer vida durante estes dous meses.
Espero poder actualizar ó blog máis a miúdo.
Sechu, dende o Campo Base
Xa levo varios días no Campo Base, a comida e moi boa e a relación coa xente excelente. Polo dagora pasei xa dous días no Campo 1 e subín ó Campo 2, aunque non fixen noite alí, baixando no mesmo día.
Parece que a predicción meteorolóxica é de nevadas para os próximos tres días, polo que non creo que poida volver acceder a ningún dos campos e adicareime a encher o bandullo, coller forzas e coñecer un pouco millor á xente coa que terei que facer vida durante estes dous meses.
Espero poder actualizar ó blog máis a miúdo.
Sechu, dende o Campo Base
Suscribirse a:
Entradas (Atom)